roller, sesler

 İçimdeki bozgun büyüyordu 

Attila İlhan şiirlerinde en sevdiğim dizelerden biri bu. 

Buraya sık yazmaya başladıysam; dünyanın kendi gündemiyle aramın açıldığı sonucuna varmanız yanlış olmaz. Fakat aynı zamanda daha gerçek bir şey ile uğraşıyor gibi hissettiğim zamanlar da burada olduğum vakitler.

Dünyada bana yeni bir şey anlatabilecek sesleri, yüzleri arıyorum. Tanıdık konular, işler; bende artık olmadığından şüphelenmeye başladığım cevabı vermekten uzak gibi duruyor. 

Başkalarının hayallerinden onları çok kırmadan; mümkünse çok da heveslendirmeden uzaklaşmaya çalışıyorum. İnsanlar benim donanımıma bakıp bana "yapabileceğim" bir rol biçiyor. Oysa hayallerimizin arasındaki farklar her şeyden önemli. 

İçimde süregelen, o benim kendi iç savaşımda bana destek kuvvet ya da silah olacağını umduğum o cevap, yeni bir bakış açısı, yeni bir beslenme kanalı...artık neyse....o arayış; benim bugünümün en geniş açıdan özetidir. 

Dünyadan uzak durmaya çalışmak ve aslında sisteme verdiğin her tavizde senden yavaş yavaş alınmaya başladığını fark ettiğin özgürlüğünü korumaya çalışmak; bu dünyanın insani açıdan hayli zorlu; tuhaf biçimde başka insanları kırmak zorunda kaldığın işlerinden biri. 

Yazmayı bıraktığımda daha yalnız hissediyorum. İnsanın kendi sesinin ona arkadaşlık edebilmesi trajikomik kategori altında vitrin bulan güzel bir müzik.